31. Konkurs Plastyczny Diecezji Kieleckiej

Niezwykła szkoła, seminarium oczami dziecka — zapraszamy do 31. Konkursu Plastycznego Diecezji Kieleckiej!

Czy przyszli księża mają sprawdziany? Czego uczą się w bibliotece? Czy grają w piłkę, ćwiczą śpiew i zmywają po obiedzie? A przede wszystkim: jak przygotowują się do tego, żeby opowiadać ludziom o Bogu i towarzyszyć im w najważniejszych chwilach życia?

Serdecznie zapraszamy uczniów klas I–III szkół podstawowych oraz wychowanków Specjalnych Ośrodków Szkolno-Wychowawczych do udziału w 31. edycji Konkursu Plastycznego Diecezji Kieleckiej, którego tegoroczne hasło brzmi:

„Niezwykła szkoła, seminarium oczami dziecka”

Inspiracją do twórczej pracy jest 300-lecie Wyższego Seminarium Duchownego w Kielcach — miejsca, w którym kolejne pokolenia przyszłych kapłanów odkrywają, jak służyć Bogu i ludziom.

Seminarium to niezwykły dom i szkoła. Mieszkający w nim klerycy, czyli kandydaci do kapłaństwa, studiują, modlą się, uczą życia we wspólnocie i odpowiedzialności za innych. Poznają Pismo Święte, odkrywają historię Kościoła, uczą się sprawowania liturgii i szukają odpowiedzi na wielkie pytania. Mają również zwyczajne obowiązki, zainteresowania, przyjaźnie i czas na odpoczynek. To właśnie tutaj przygotowują się do przyjęcia święceń i przyszłej posługi.

Zapraszamy dzieci do otwarcia drzwi tego domu… za pomocą wyobraźni! Jak może wyglądać dzień w seminarium? Co dzieje się za jego oknami? Czego trzeba się nauczyć, aby zostać dobrym księdzem?

Co można przedstawić w pracy konkursowej?

Pomysłów jest tyle, ile dziecięcych spojrzeń! Praca może pokazywać scenę z codziennego życia albo przedstawiać ją w sposób baśniowy i symboliczny. Oto kilka inspiracji:

• • Biblioteka, z której wychodzą biblijne opowieści. Kleryk otwiera wielką księgę, a z jej stron wyłaniają się arka Noego, Betlejem, łódź św. Piotra i drogi, którymi wędrował Jezus. Tak można wyobrazić sobie studiowanie Pisma Świętego.

  • Pracownia wielkich pytań. Zamiast zwykłych przyborów na ławkach leżą pytania: „Czym jest dobro?”, „Jak poznać prawdę?”, „Dlaczego warto pomagać?”. Klerycy wraz z nauczycielem szukają odpowiedzi. To dziecięce spojrzenie na filozofię i teologię.

  • Most z dobrych słów. Przyszły ksiądz przygotowuje kazanie, a wypowiadane słowa układają się w most prowadzący do ludzi. Jakie słowa znajdą się na tym moście: nadzieja, przebaczenie, odwaga, pokój?

  • Sala nauki słuchania. Kleryk rozmawia z osobą starszą, smutnym dzieckiem albo kimś samotnym. Obok może pojawić się wielkie, symboliczne ucho lub serce. Przecież przyszły ksiądz potrzebuje umieć także uważnie słuchać!

  • Muzyka, która otwiera okna. Podczas próby śpiewu nuty unoszą się nad pulpitami i wędrują przez seminaryjne korytarze. Może każda nuta ma inny kolor, a wspólny śpiew łączy wszystkich mieszkańców domu?

  • Tajemnice zakrystii. Przygotowanie do liturgii przypomina poznawanie niezwykłego alfabetu: kolory szat, świece, księgi i naczynia mają swoje znaczenie. Dziecko może pokazać kleryka, który uczy się je rozpoznawać i przygotowywać.

  • Podróż przez 300 lat. W jednym seminaryjnym korytarzu spotykają się klerycy sprzed trzech wieków i współcześni. Jedni niosą dawne księgi, inni korzystają z komputerów. Co mogliby sobie opowiedzieć? Co nadal ich łączy?

  • Kuchnia cierpliwości i dyżur życzliwości. Nakrywanie do stołu, zmywanie naczyń, zamiatanie korytarza czy podlewanie roślin też mogą być nauką troski o innych. Zwyczajna miotła staje się tu równie ciekawym tematem jak wielka księga!

  • Boisko za seminaryjnym oknem. Mecz piłki nożnej, wspólna wyprawa rowerowa lub gra planszowa — jak przyszli księża odpoczywają, uczą się współpracy i przeżywają przyjaźń?

  • Ogród powołania. Każdy kleryk pielęgnuje roślinę, której listkami są cierpliwość, wiedza, odwaga i dobroć. Co pomaga jej rosnąć? Jak pokazać modlitwę, pracę i pomoc drugiego człowieka?

  • Seminarium jak otwarty domek. Budynek pokazany w przekroju pozwala zajrzeć do wielu pomieszczeń: w kaplicy trwa modlitwa, w sali wykład, w kuchni ktoś sprząta, a w pokoju kleryk telefonuje do rodziny. Ile historii zmieści się na jednej kartce?

  • Plecak przyszłego księdza. Co powinien zabrać ze sobą na drogę do ludzi? Biblię, ale może także symboliczny kompas sumienia, latarkę nadziei, plaster troski i zegarek oznaczający czas dla drugiego człowieka?

To tylko podpowiedzi. Najbardziej czekamy na własne pomysły dzieci — ich pytania, skojarzenia i niezwykłe odkrycia. Nie trzeba znać wszystkich seminaryjnych zwyczajów, żeby zastanowić się, jak wygląda dorastanie do kapłaństwa.

Jedna kartka — wiele możliwości

Prace należy przygotować w formacie A4, techniką dowolną. Można wykorzystać kredki, farby, pastele, flamastry, wycinankę, wydzierankę, kolaż, płaską wyklejankę lub połączyć kilka technik.

Kartka może stać się:

• • obrazem jednej niezwykłej chwili z życia seminarium;
  • komiksem pokazującym dzień kleryka od pobudki do wieczornej modlitwy;
  • mapą seminaryjnych tajemnic, prowadzącą przez miejsca nauki, modlitwy, pracy i odpoczynku;
  • przekrojem budynku pełnego małych scen;
  • zestawieniem „dawniej i dziś”, łączącym jubileuszową historię ze współczesnością;
  • symbolicznym ogrodem, plecakiem lub drogą, opowiadającymi o przygotowaniu do kapłaństwa.

Drodzy Rodzice, Katecheci i Wychowawcy!

Zachęcamy, aby przygotowanie pracy rozpocząć od rozmowy: „Jak myślisz, czego musi nauczyć się przyszły ksiądz?”, „Co może być dla niego trudne?”, „Co sprawia mu radość?”. Pomóżmy dzieciom odkryć temat, pozostawiając im swobodę wyboru sceny i sposobu jej przedstawienia. Niech prace przemówią dziecięcą wyobraźnią!

Zapraszamy do wspólnego świętowania 300-lecia seminarium. Pokażcie nam niezwykłą szkołę, w której nauka spotyka się z modlitwą, przyjaźnią i codziennym czynieniem dobra!

Ks. Hubert Równicki
koordynator KPDK